Miopatia

miopatiaMiopatia to grupa chorób, w których dochodzi do upośledzenia mięśni. Wyróżnia się wiele jej odmian, miopatia może mieć charakter wrodzony lub nabyty, wyróżnia się także dystrofie oraz zespoły miotoniczne. W początkowej fazie typowe dla choroby objawy to osłabienie mięśni i szybkie ich męczenie, z czasem, w związku z rozwojem choroby, mięśnie zaczynają zanikać, pojawiają się bóle, sztywność oraz kurcze mięśni. Inne objawy tej wciąż słabo zbadanej choroby to hipotonia (słabe napięcie mięśni), mioglobinuria, deformacja łydek, skrócenie stawów, opadanie powiek lub nawet zaburzenie pracy serca, problemy z oddechem, które mogą doprowadzić nawet do śmierci pacjenta.

 

U dzieci miopatii towarzyszą często problemy z poruszaniem się oraz wady postawy (najczęściej skolioza, ale również wgłębienie mostka, wady stóp i podniebienia), przy badaniach wyczuwalna jest nieprawidłowa konsystencja mięśni.

 

Miopatia może być uwarunkowana genetycznie, czasami może być też efektem mutacji genów. Nie bez znaczenia są zmiany hormonalne (związane zazwyczaj z niedoczynnością lub nadczynnością tarczycy), a miopatia może być również skutkiem spożywania konkretnych leków (tu szczególnie niebezpieczne są statyny) lub pojawić się w wyniku przebytej choroby albo nawet w wyniku niedoboru np. witaminy D. Miopatię wywołać może także wirus lub złośliwy nowotwór.

 

Przebieg choroby można podzielić na 8 okresów, z których każdy charakteryzuje się coraz większym ograniczeniem ruchów i pogorszeniem stanu mięśni. W pierwszym okresie chory miewa problemy z chodzeniem, ale może sam wchodzić po schodach. W kolejnym okresie pacjent nie może przyjąć samodzielnie postawy stojącej. W trzecim okresie niemożliwe staje się już nawet chodzenie po schodach, a chory podczas wstawania musi wspierać się na rękach. Żeby możliwie najbardziej zahamować postęp choroby, koniecznie trzeba regularnie wykonywać ćwiczenia fizyczne, które mają wzmocnić siłę mięśni.

 

Kolejne fazy choroby to dalsze pogarszanie się stanu mięśni: pojawiają się problemy z chodzenie w pozycji pionowej, coraz trudniej choremu jest utrzymać pozycję siedzącą, nawet do wykonywania prostych czynności potrzebuje pomocy. Z czasem konieczne staje się używanie gorsetu, żeby utrzymać siedzącą pozycję, a chory może poruszać się jedynie na wózku inwalidzkim. W ostatniej fazie choroby pacjent nie może sam siedzieć ani poruszać się i we wszystkim potrzebuje pomocy drugiej osoby. Konieczne staje się także wykonywanie ćwiczeń oddechowych, żeby zapobiec powikłaniom krążeniowo-oddechowym.

 

Rozpoznanie choroby i leczenie

Diagnozę stawia się na podstawie biopsji mięśni, elektromiografii (EMG) oraz badań histochemicznych. Wykonuje się też badania genetyczne.

 

Miopatia wrodzona jest nieuleczalna, a próby leczenia mogą nawet pogorszyć stan pacjenta. W terapii dąży się więc najczęściej do ułatwienia choremu życia poprzez rehabilitację, kąpiele, masaże, wprowadzenie niewielkich zmian w diecie. Odpowiednio dobrany i regularnie wykonywany zestaw ćwiczeń może znacznie opóźnić wyrodnienie mięśni, hamować objawy choroby, wzmacniać siłę mięśni i stopniowo zwiększać zakres ruchów. Nie można jednak przesadzać z aktywnością fizyczną, ponieważ może to pogorszyć stan chorego. Żeby uzyskać najlepsze efekty, wskazany jest umiarkowany wysiłek.

 

Przy miopatii nabytej leczy się choroby podstawowe, które doprowadziły do pojawienia się miopatii. Pacjent może przyjmować również suplementy diety, żeby zapewnić organizmowi brakujące związki, które przyczyniły się do pogorszenia stanu zdrowia.

 

Niestety nie można zapobiec pojawieniu się miopatii, jednak z pewnością jej pojawienie się i rozwój znacznie opóźni aktywny tryb życia. Niezależnie od wieku bardzo ważny jest więc umiarkowany wysiłek fizyczny.

 

Źródło zdjęcia: http://www.flickr.com/photos/30074436@N05/3030193609/