Łuszczyca

łuszczycaŁuszczyca (łac. psoriasis) jest przewlekłą chorobą skóry, w której pojawiają się charakterystyczne, łuszczące się, czerwonobrunatne albo zaróżowione wykwity o różnej wielkości. Zmiany czasami się zlewają, a najczęściej pojawiają się w okolicach łokci i kolan, kości krzyżowej, pośladków, na dłoniach, stopach oraz owłosionej skórze głowy. Typowymi objawami są nie tylko same wykwity, ale towarzyszące im pieczenie i świąd, które mogą znacznie obniżyć komfort życia. Choroba jest częstym schorzeniem dermatologicznym, diagnozuje się ją u 2-4% populacji. Występuje przy tym najczęściej u osób starszych. Łuszczyca ma podłoże immunologiczne i wiąże się z nieprawidłowym funkcjonowaniem składników układu odpornościowego (limfocytów T i cytokin). Choroba ma charakter przewlekły, nie jest zakaźna.

 

Łuszczyca, niekiedy mylona z atopowym zapaleniem skóry oraz innymi chorobami skóry (kiedyś mylono ją nawet z trądem),  może przebiegać z różnym natężeniem, wyróżnia się też kilka jej typów. Najbardziej powszechna jest łuszczyca pospolita (psoriasis vulgaris), która występuje w średnio 90% przypadków zachorowań. Wyróżnia się także łuszczycę zadawnioną, brodawkującą, wysiękową, brudźcową, kropelkowatą, plackowatą, krostkową oraz szczególnie uciążliwą i niebezpieczną dla zdrowia łuszczycę stawową, która powoduje przewlekłe zapalenia stawów, a nawet prowadzić może do trwałego kalectwa. Ostatnia odmiana łuszczycy występuje zazwyczaj z innymi chorobami skórnymi.

 

Do łuszczycy mogą doprowadzić różnego typu infekcje (np. angina ropna, ospa wietrzna, różyczka, półpasiec, odra, różne infekcje spowodowane drożdżakami), cukrzyca typu 2, dna moczanowa, różne mechaniczne uszkodzenia (zadrapania, blizny, oparzenia, a nawet długotrwały ucisk np. przy noszeniu zegarka). Łuszczycę mogą wywołać również spożywanie niektórych leków, zmiany hormonalne czy chociażby nadużywanie alkoholu.

 

Łuszczycę może również nasilić nieodpowiednia higiena oraz noszenie zbyt ciasnych ubrań z syntetycznych materiałów.

 

Łuszczycę leczy się farmakologicznie. Leki mają usuwać łuski oraz hamować nadmierną proliferację naskórka. Stosuje się maści salicylowe, solankowe, mocznikowe oraz salicylowo-sarkowe o działaniu złuszczającym. Dermatolog może również przepisać antybiotyki oraz zalecić fototerapię lub fotochemioterapię.

 

Warto przyjrzeć się również lepiej diecie i wprowadzić w niej drobne zmiany, które mogą przyczynić się do poprawienia stanu skóry. Korzystnie działać ma dieta bezglutenowa, zaleca się spożywanie rybiego oleju (nie tylko ryby, ale również tranu, który dostępny jest również jako suplement diety), produktów o dużej zawartości witaminy A, E oraz witamin należących do grupy B. Warto też wybierać takie produkty, które nie zakwaszają organizmu i pomagają utrzymać optymalne pH na poziomie 7. Warto też regularnie spożywać winogrona, owoce cytrusowe, sałatę, marchew oraz czosnek. Dobrze jest unikać spożywania wędlin, mięso wieprzowe najlepiej jest zastąpić mięsem drobiowym lub cielęciną. Dobrze jest też zrezygnować z kakao, czekolady, ostrych przypraw i warzyw strączkowych. Modyfikacje w diecie mogą łagodzić objawy choroby, jednak nie stwierdzono czy dieta ma bezpośredni związek z powstawaniem i leczeniem choroby. Wszelkie zmiany w diecie warto konsultować z dermatologiem.

 

Poza dietą istnieją jeszcze inne domowe metody leczenia łuszczycy. Zalicza się do nich kąpiele solankowe, które mają minimalizować skórne objawy łuszczycy. Stosowana podczas kąpieli sól ma przenikać w głąb skóry, niszczyć bakterie, oczyszczać i regulować produkcję łoju.

 

Korzystny wpływ na wygląd skóry mają mieć też niektóre zioła: skrzyp, perz oraz rzewień, a także liście brzozy oraz akacji. Regularne picie naparów ma poprawiać pracę nerek i perystaltykę jelit oraz oczyszczać organizm, co z kolei przełożyć się może na poprawienie wyglądu samej skóry.

 

Źródło zdjęcia: http://pl.wikipedia.org/wiki/%C5%81uszczyca