Nadciśnienie płucne

nadciśnienie płucneNadciśnienie płucne (hypertensio pulmonalis) to choroba rzadka i dlatego tak trudna do wykrycia. Przyjmuje się, że cierpi na nią średnio kilka osób na milion (najczęściej choroba dotyka kobiet w wieku 20-40 lat), a jej objawy nierzadko mylone są z chorobami bardziej powszechnymi, np. z astmą, anemią lub nerwicą. Typowe dla nadciśnienia płucnego objawy to uczucie ciągłego zmęczenia, zasłabnięcia i omdlenia po wysiłku fizycznym, duszności, suchy kaszel a nawet krwioplucie. Przy nadciśnieniu płucnym dochodzi do podwyższenia ciśnienia krwi między prawą komorą a lewym przedsionkiem serca, czyli w krążeniu płucnym. O nadciśnieniu można mówić, kiedy ciśnienie w tętnicy płucnej przekracza 25 mmHg w stanie spoczynku i 30 mmHg po wysiłku fizycznym.

Jeszcze w latach 70. ubiegłego stulecia choroba była słabo znana i wyróżniano dwa jej typy: nadciśnienie płucne pierwotne oraz wtórne. Zmiany przyniósł rok 1998, kiedy to w Evian odbył się Drugi Światowy Zjazd poświęcony tej chorobie. Została na nim wprowadzona nowa klasyfikacja, w której wyodrębniono 5 kategorii nadciśnienia płucnego:

-        nadciśnienie płucne tętnicze,

-        nadciśnienie płucne żylne,

-        nadciśnienie płucne występujące przy okazji innych chorób układu oddechowego,

-        przewlekłe nadciśnienie płucne z zatorowością,

-        nadciśnienie spowodowane przez inne choroby mające wpływ na naczynia płucne.

Najgroźniejsze i sprawiające najwięcej problemów przy leczeniu jest przy tym nadciśnienie płucne tętnicze.

 

Diagnoza i przebieg choroby

Przy nadciśnieniu płucnym oraz przy podejrzeniu wystąpienia choroby wykonuje się badanie RTG klatki piersiowej. U osób chorych zazwyczaj powiększona jest sylwetka serca oraz poszerzony jest pień płucny, zmniejszony jest też przepływ krwi przez naczynia płucne. W ramach badań mierzy się również skurczowe ciśnienie w tętnicy płucnej. Cenne są również wszelkie testy wysiłkowe.

 

Nadciśnienie płucna to choroba, która przebiegać może z różną intensywnością. Obecnie wyróżnia się cztery klasy choroby, w których występują objawy o różnym natężeniu. Klasa pierwsza to początkowa faza rozwoju choroby. Nie wiąże się z ograniczeniem aktywności fizycznej, chory nie odczuwa również zmęczenia, bólu w klatce piersiowej, nie ma też ataków duszności, dlatego nadciśnienie jest tak trudne do wykrycia w tej fazie. W klasie drugiej tylko częściowo ograniczona jest codzienna aktywność fizyczna, typowe objawy dla nadciśnienia pojawiają się natomiast przy okazji wysiłku fizycznego o dużym natężeniu. Aktywność fizyczna jest już znacznie ograniczona, kiedy u chorego zdiagnozowano nadciśnienie płucne trzeciej klasy. Problemy sprawiać mogą już nawet typowe codzienne czynności jak ubieranie się czy spacerowanie, pojawia się kołatanie serca oraz duszności, objawy chorobowe ustępują jednak w stanie spoczynku. Najpoważniejsza jest czwarta klasa choroby. Objawy niewydolności serca występują już w stanie spoczynku i nasilają się przy każdym, nawet najmniejszym wysiłku.

 

Leczenie nadciśnienia płucnego

Nadciśnienie płucne to poważna choroba, jednak wraz z rozwojem medycyny wiadomo o niej znacznie więcej i pojawiają się coraz lepsze leki, które nie tylko poprawiają jakość życia pacjenta, ale również znacznie wydłużają mu życie. Jeszcze w latach osiemdziesiątych ubiegłego wieku po wykryciu nadciśnienia płucnego pacjent żył średnio 2-3 lata. Przy nadciśnieniu płucnym we wstępnej fazie stosuje się leki przeciwkrzepliwe i podaje prostacyklinę (hormon odpowiedzialny za rozszerzanie naczyń krwionośnych, w zdrowym organizmie wytwarzany przez ściany naczyń krwionośnych). Dobre efekty przynosi również tlenoterapia, w diecie ogranicza się spożycie soli. W najcięższych przypadkach przeprowadza się przeszczep płuca i serca.

 

Źródło obrazka: http://www.flickr.com/photos/pulmonary_pathology/4351912632/