Odwarstwienie siatkówki

odwarstwienie siatkówkiOdwarstwienie siatkówki (łac. decorticatio retinae) jest chorobą oczu, w której dochodzi do oddzielenia się (fragmentu lub całej) siatkówki od odżywiającej ją naczyniówki, co w efekcie prowadzi do pogorszenia się a nawet całkowitej utraty wzroku. Choroba pojawia się średnio u 4-12 na 100 000 osób rocznie.

 

Wyróżnia się trzy typy tej choroby:

-        przedarciowe odwarstwienie siatkówki, kiedy przez przedarcia siatkówki do przestrzeni podsiatkówkowej przedostaje się ciało szkliste i unosi samą siatkówkę,

-        wysiękowe odwarstwienie siatkówki (surowicze odwarstwienie siatkówki) jest efektem gromadzenia się płynu podsiatkówkowego w wyniku urazów, zaburzeń naczyniowych lub stanów zapalnych,

-        trakcyjne odwarstwienie siatkówki pojawia się, kiedy siatkówka oddziela się od naczyniówki przez kurczące się błony szklistkowo-siatkówkowe.

 

Choroba objawia się na różne sposoby, jednak niestety początkowe objawy są często lekceważone. Chory widzi błyski światła, męty, pojawiają się pajęczynki, może nawet dojść do utraty widzenia obwodowego. Koniecznie trzeba reagować, kiedy nagle pogarsza się ostrość widzenia, pojawia się „zasłona” przed okiem, a obraz staje się zniekształcony. W przypadku odwarstwienia siatkówki interwencja chirurga jest niezbędna, im zaś szybciej przeprowadzi się zabieg, tym większe są szanse na wyleczenie. Choroby nie leczy się farmakologicznie.

 

Odwarstwienie siatkówki często występuje u krótkowidzów, u osób które przeszły operację zaćmy, w grupie ryzyka są też cukrzycy. Ryzyko wystąpienia odwarstwienia wrasta również z wiekiem, ponieważ ciało szkliste z czasem się obkurcza, a jeśli pojawią się powikłania i ciało szkliste pociągnie za sobą siatkówkę, to może dojść do jej rozerwania i odwarstwienia.

 

Diagnozę lekarz może postawić na podstawie badania dna oka przy maksymalnym rozszerzeniu źrenicy. W przypadku gdy ośrodki optyczne nie są przejrzyste, wykonuje się również badanie ultrasonograficzne gałki ocznej.

 

Odwarstwienie siatkówki leczy się wyłącznie operacyjnie. Dąży się w nim do zamknięcia przedarć. Najpierw znajduje się wszystkie otwory i przedarcia, na ich brzegach wywołuje się reakcję zapalną, a samą siatkówkę się przymraża, w wyniku czego przedarcie powinno z powrotem docisnąć się do nabłonka barwnikowego.

 

Siatkówkę można również przykleić od wewnątrz. Stosuje siw wówczas drenaż płynu podsiatkówkowego i wstrzykuje do oka pęcherzyk gazu, który z czasem zostaje wchłonięty.

 

W przypadkach trudnych, kiedy siatkówka jest znacznie uszkodzona i pojawia się krwotok do wnętrza gałki, stosuje się witrektomię. Przez nacięcie w twardówce usuwa się ciało szkliste i pociągające siatkówkę błony przedsiatkówkowe i podsiatkówkowe, zaś gałkę oczną wypełnia się gazem lub olejem silikonowym (usuwa się go przy drugiej operacji oka).

 

Czasami konieczne staje się obwodowe nacięcie siatkówki.

 

Po operacji trzeba zakraplać oczy, unikać ruchów, które mogą spowodować wstrząs dla oka: czytania, patrzenia przez okno samochodu lub pociągu. Nie można uprawiać sportu, chodzić na basen ani latać samolotem. Ważne jest też trzymanie głowy w odpowiedniej pozycji. Wzrok poprawia się stopniowo, powrót do zdrowia trwa nawet kilka miesięcy.

 

Ponowne przyłożenie siatkówki udaje się w 90% przypadków, jednak nie zawsze pacjenci odzyskują dobre widzenie. Dzieje się tak, kiedy doszło do zmian w fotoreceptorach lub odwarstwieniu uległa plamka żółta odpowiedzialna za najlepsze widzenie. Pojawić się mogą również powikłania po zabiegu i może dojść nawet do nawrotu choroby. Najbardziej typowe są niedokrwienie odcinka przedniego oka, odłączenie naczyniówki, torbielowaty obrzęk plamki, bakteryjne zapalenie wnętrza gałki ocznej i obniżenie albo podwyższenie ciśnienia wewnątrzgałkowego.

 

Źródło zdjęcia: http://en.wikipedia.org/wiki/Retinal_detachment